Gepost door: Lisette Blankestijn | 12/07/2010

Ongewenst bezoek deel 4

Tijdens de WK-finale waren wij voor slak ongewenst bezoek in zijn tuin. De rust om een foto te maken met slak nog op teen ontbrak.

Wij vragen hiervoor uw begrip.

Advertenties
Gepost door: Lisette Blankestijn | 12/07/2010

Woord van de dag: blog (aan mijn been)

gehoord uit de mond van Wim Daniëls in Usine.

Gepost door: Lisette Blankestijn | 05/07/2010

In the Dutch mountains

Er waren eens twee lieve jongens. Op een zomerse zondagochtend stonden ze al vroeg klaar om te gaan mountainboarden. Voor mountainboarden heb je mountains nodig, net als mountainbikers. Daarom reed ik hen naar de Utrechtse heuvelrug, naar een MTB-route. Ik stond voortdurend op de uitkijk : zodra er een mountainbiker aan kwam gaf ik een brul en dan maakten die jongens ruim op tijd het pad vrij. Gooise mannen ploegden zich zwetend door het zand. Bijna iedereen was uitermate vriendelijk en goedgehumeurd.

Behalve twee knorrige fietsers. Woest, waren ze. Opsodemieteren! Wisten ze niet dat dit een pad voor mountainbikes was? Bikes, geen boards! Aan de kant! Wegwezen! De Gooise apen verdedigden hun territorium.

“Die is sjachie”, zei de ene lieve jongen zachtjes, toen de apen buiten gehoorsafstand waren. De andere lieve jongen trok alleen een wenkbrauw op. Ze zijn het gewend, om weggejaagd te worden. Ze weten het zelf niet, maar het zijn hangjongeren.  Staan ze te lang ergens op een hoekje te chillen, dan worden ze weggejaagd. In een winkel worden ze opzichtig geschaduwd door de beveiliging. Tsja, ze hebben natuurlijk wel een kleurtje… Zijn ze in een groepje, dan lopen oude dametjes liever een straatje om. Je weet maar nooit. Er zullen best wel goeie tussenzitten…

En opeens weet ik waar mijn nieuwe jeugdboek over moet gaan. Over hangen. Of eigenlijk: over gewoon ‘er zijn’. En over hoe dat moet zijn, om altijd bekeken te worden als potentiële dief of vandaal. Om een doorn in het oog te zijn van volwassenen, ook al doe je geen vlieg kwaad.

Gepost door: Lisette Blankestijn | 03/07/2010

Onverwacht bezoek deel 3

Na Ko Mees en de familie Wesp kregen we vandaag weer ongevraagd bezoek.

En ik weet nog steeds niet hoe je nou zo’n prins herkent. (Weer te laat?!)

Gepost door: Lisette Blankestijn | 02/07/2010

Schrijfsters verenigd

Vriendin L. kan niet alleen heel goed schrijven, ze kan ook goed garnalen roosteren. Daar had ze gisteren op haar binnenplaatsje waar het zelfs rond middernacht nog dertig graden was eigenlijk geeneens een barbecue bij nodig gehad.  En ze kan knap de juiste mensen bij elkaar brengen. Schrijvers die richting zoeken. Wanneer ben je een schrijver? Iemand die maandenlang iedere ochtend gedisciplineerd om kwart voor 7 ’s ochtends achter haar bureau kruipt om aan haar roman te werken, maar die nog steeds geen uitgever vindt, iemand die niets anders wil dan schrijven… is dat een zielige, tegen beter weten in ploeterende would be schrijfster? Nee, ze is een schrijfster, de markt en zij hebben elkaar gewoon nog niet gevonden. Maar hoe zit het met die honderdduizenden andere Nederlanders, die denken aan hun debuut te werken? Zijn het er een miljoen? Die vind ik dan stiekem toch wel weer een beetje sneu…

 Ik leef van de pen en doe weinig anders dan schrijven en ben nog steeds trots op mijn jeugdboek…. maar ben ik een schrijver? Welnee. Of misschien toch? Volgens mij gaat het om de flow. Wie die kan voelen, is een schrijver.

Eigenlijk is het nog veel simpeler. Een schrijver schrijft. Niet morgen, of in de vakantie, of als ze met pensioen is, maar nu. Elke dag liggen er oneindig veel blanco pagina’s voor je. Als er geen bossen voor gekapt worden heeft niemand er last van als je die vult. Daarom, vandaag geopend: Huize Blancostijn.

Gepost door: Lisette Blankestijn | 26/06/2010

Afscheid van de rode raket

VaarwelHelaas: ik heb besloten om mijn auto te verkopen. Ik ben verzot op dat ding, dus het was pijnlijk om ‘m op Marktplaats te zetten. Hij moet vanwege de vakantie plaatsmaken voor iets groters .

Wie o wie ontfermt zich over deze Hyundai Coupé? Hij is nooit van een oud vrouwtje geweest, heeft nooit binnengestaan en is grotendeels niet-dealeronderhouden. En toch laat-ie je nooit staan.

Gepost door: Lisette Blankestijn | 25/06/2010

Woord van de dag: redirigeren

Gelezen op freelance.nl:

Wij zoeken een persoon die een slecht vertaald stuk engelse tekst op onze site kan
verbeteren. (…) Noem een prijs voor dit redirigeer project.

Da’s mooi werk lijkt me, redirigeren. Ik houd me aanbevolen voor alle mogelijke redirigeerklussen!

Gepost door: Lisette Blankestijn | 24/06/2010

Krakers

Nog meer onverwacht bezoek. Dit keer zijn het krakers.

Ik heb ze eruit gegooid, natuurlijk. Heel laf, op een moment dat ze niet thuis waren.

Gepost door: Lisette Blankestijn | 25/05/2010

Onverwacht bezoek

 Normaal zit ik in mijn eentje te tikken maar daarnet kreeg ik opeens gezelschap.

Nog geen senior-tikker zoals ik, maar een beginner, net uit het ei.

Gepost door: Lisette Blankestijn | 16/05/2010

Hoofd in zak

Nog even over die zintuigen. Je kunt ook waarnemen met je maag, heb ik ontdekt.

Vandaag vloog ik in een piepklein vliegtuigje boven Flevoland en het Veluwemeer. Onder mij: het Dolfinarium. Aan de stuurknuppel: mijn zoon. En ik? Ik zat met mijn hoofd in een zak.

Kwam het door de ietwat roekeloze vliegstijl van mijn enthousiaste puber? Ik weet het niet. Feit is dat toen ik later de foto’s bekeek die ik tijdens de vlucht gemaakt had, de misselijkheid acuut terugwam. Terwijl ik toen toch o zo veilig achter mijn pc zat. Maagherinnering gekoppeld aan visuele waarneming.

Raar.

« Newer Posts - Older Posts »

Categorieën