Share this:

Wat wil je liever: opgegeten worden door een haai of door een tijger? Zoals de meeste ouders ben ik vrij geroutineerd in het beantwoorden van dit soort vragen. Dood door verdrinken of door vallen? Eerst ziek en dan dood, of zomaar opeens dood? Ik schud de antwoorden zo uit mijn mouw.

Als je oud bent, worden de vragen anders. Mijn oma is 90. Ze is niet ziek, ze woont alleen, kookt elke dag en haar tuin ziet er altijd uit alsof ze is voorbereid op een verrassingsbezoek van een fotograaf van Home and Garden. Maar ze denkt aan de dood. Als haar hart ‘s nachts ratelt, blijft ze maar liever wakker. Rechtop zit ze op de bank de dood te slim af te zijn. Hoe zou ik doodgaan? vraagt ze zich af. Geen haaien en tijgers meer. Maar bang is ze wel. Zou ik wel snel worden gevonden? Lig ik dan in bed, of zit ik op de bank? Gebeurt het in de supermarkt, of in de kelder? Toch niet op de wc, hoop ik? Of in de douche?

Die onzekerheid lijkt me zo naar. Als het zover is wens ik haar toe dat haar haar netjes zit en dat ze toevallig net een mooie jurk aan heeft. Dat ze haar boek toch net uit had. En dat de tuin op orde is, het huisje schoon. Net als Sneeuwwitje eigenlijk, maar dan zonder heks en liefst wel met een prins die haar wakker kust. En in ieder geval zonder haai of tijger.